Hêvî Zayci

Susmalarimda kaliyor yarali bir yürek

hüznün buruk sancisidir simdi icini kemiren

hic iyilesmeyecek bir yaranin sizisi

Yüregim;

marti ciglikliklarinda titrek bir ses

ölü kuslarin haykirislarinda bir sus

sessiz bir agitta yasak bir dil

yitirilmis bir türküde yüzünün yitik cografyasi

soguk ve kesik

ihtilaller kopuyor yüregimin cografyasinda

ellerimde acinin her rengi

tel tel olmus annemin kesilmis örgüleri gibi

Yüregim;

acinin soluk renginden bir tül simdi

bir matem sariyor sessizligi

soguk ve ûryan bir haykirisla boguluyor kent...

02.11.08

 Hêvi ZAYCI