Hêvî Zayci

Günlerdir sayıklıyorum karanlık kuytu bir kösede. Karabasanlı gecelerde tek gerçek oluyor suskunluğum... Susuşum; bir intihara yeltenir gibi. Suskunluğumun öksüzlüğünü dillendiriyorum usulca.
Büyüdükçe uzaklaştım. Uzaklaştıkça kendimi gömdüm kuytulara...

U/mutsuzluğa adim, adim yaklaşıyorum zaman tünelinde. Beynimin labirentinde çırpınıyorum... Soluksuzum... Ölümüm soğukluğu simdi $ah damar kadar yakın bana ve ben uzağım kendime...

Apansız odama süzülen karanlıklar hüküm giydi... Gecemi sari bir keder sarıyor.Odam rutubet sanırım içime hüzün kaçmış.Biraz sen...biraz ben...Sana d/üşerken t/uzak yamaçlara yakın düşler koruyorum coğrafyamda.

Birazdan güneş siyaha çalacak.Ellerimdeki yalnızlık bağdaş kuracak vuslata dem düşmüş ayrılık paronlarına...Baharı olmayan takvimlerin sararmış sayfalarında acuze bir intihar süsü verdim..Ömrüme nakıs ettim çığlıklarımı...Islak çocukluğum satir aralarında...Ve birlisin ey adi yâr olan öksüzlüğümü...

Gün batimi izle/rken dilsiz ayrılıklar ezberledim günceme dipnot düşerdim...Çalan can sesleri birer yalnızlık abidesi.hüznü buruk/ürkekti masumiyetinin.Duada nakıs ederken adini kelimelerim üşürdü...

Ah bir iç kanamadır geçirdiğim beyhude bir düş dür kayıpsızlığım....Acıtmayın! ne olur daha büyümedim...Derin bir hüzündür içimde deliren.Bir bilsem yakarışlarını kaç gece ölüp kaç gece dirildiğini.Kayıp bir mülteci gibi sere serpildim ömrümün gel-gitlerinde kentsizliğime diz üstü düşüyorum...

Ah su zamanın zamansızlığında talan olmuş ömrüm... yorgun düştüm yine kentsizliğime...

Kanıyorum kalıyorum...

Soluksuzum...

Kan ter içinde

Kanımın ilildiğini hissediyorum sağır bir gecede

Susuyorum...

Susuşları öldürdüğüm bir gecede;

Düşüyorum duman altında kalmış umutsuzluğuma

Kanıyorum yâr'dan kalmış bir yârayla...

Sonra

Derin bir nefes alıyorum

İçime akıtıyorum cümlelerimi

Ateşin merhameti/suyun rahmeti adina...

Bir ah ile baslayalim kanamaya
toplu bir intihara yeltenir gibi
sessizce bakinalim kör karanliklara
nasilsa her ayrilik bizi bulur diye
vuralim kendimizi kentsizligimize
kalalim öyle...
Saralim tüm hükümlü duygularimizi ve kanamaya baslayalim viran/sehir'den hakkari`ye dogru
akitalim sonra tüm umut denizlerini bakislarinda hüznü tasiyan cocuklara

//.
Doktorculuk oynayalim sonra bir süre
beyazlara bürünelim
ve tüm kirli sokaklari arindirmak adina
annelere ümit serpistirelim...
gökkusagini tanitalim duman alti magaralarda kala -kalmis canlara...

///.
En son boyaci olalim.
tüm kentleri bastan sona kuralim
kirmiziyi cikartarak icinden
dogayi yeniden kuralim...

İçimde üreyen çocukluğumun masumiyeti yok artık.
Aykırı aynalarda asılı gençliğimi arıyorum uzun semah’larda.
Yitirilmişti oysa umuda ramak “kalalarda” düş düşkünü çocukluğumuz.

Titrek ve ûryan adımlarla teğet geçen yalnızlıklarda…
Acı(y)dı…
Acı(y)dı sonra uzaklaştı coğrafyamdan.

Ve bir coğrafyanın hüznüne bürünüyorduk bütün renkleri…
Kahır deminden geçiyorduk bedbaht olmuş son geçmişiyle…
Boğazımda düğümlenen karanlıklarda

Sensiz düşüyorum yaralarıma.

Sensiz düşen düşlerde savruluyorum.
Yaban düşler kuruyorum aykırı aynalarda.
Bu yüzden yabancılaşan zihnimde
Tasvirler arıyorum karanlık gölgende

Giderek çoğalan yalnızlıklar birikiyor ceplerimde
Ve ben fail-i meçhul cinayetler işliyorum, bir çıldırmışın hazin öyküsünde,
Yalancı zaferleri kutluyorum, anlam/sız/lığımda.

Yüzüm yanıyor yüzsüzlüğüme, bir parça nedamêt değiyor.
Yüzüme ilişen martı leşleri yamalı bir geçmiş
Oynar simdi yüzümün deltasında.

Öyle bir hüzün çöker.
Tüm bulutlar griye çalar…
Ve o an paldır küldür düşer avuçlarıma, zail olur tüm hüzünler…

Kahrın hükmettiği gece, isyana çağırıyor beni.
Göz kapaklarımda kadın çığlıkları…
Zulüm kendini efendisi sayar artık tüm zamanın… Kendimi vurgusu… Yanlış bir cümlede, bozguna uğramış bulurum…
"Kanayan yaralardan diriliyorum"…

Apansız kayboldun içimde, beliren deliliğin mabedine yaslanan ihtiyar hünerinde saklarken seni,
Kayboldun.
Şimdi hangi yolun merhameti kavuşturacak bizi?
Bilme!
Sakladığın her gün yüzüme bir çizik diye atıldı.
Artık yılların götürdüğünü, belirgin tutsaklığımda gözlüyorum. Gözlerinde buğulanan zihnim, yüzünü çizdiğim resim defterime, aklımın gelgitlerinde, paramparça sözler olarak döküldü.

Ve susacak zaman geldi, susayıp kanarcasına,
Bir ekmeğin nimetliğini savur düşlerime.
Umut diye açayım güneşi perdelerimden.
Duvarların soğukluğunda gölgelenen sloganlar belirsin nöbetlerimde. Haydi!
Kaçır içimdeki son treni.
Bu gece vardiyasında takıl peşine uykusuzluğumun.

Seni kıracak kalemin mürekkebine bulanayım.
Gözlerimi nöbetleşe ekilen çorak bir toprak olarak say.
Işığı kaybolmuş sesimin, ışıksız saatlerinde, dağlarımdan, şehrimden izle günün yitirilişini.
Bir Mezopotam'yalının kahrını dola saçlarına
Gözlerine sürme diye çek geceleri.

Ey tutukladığım sözün peşine düşmüş karartı!
Korkularımın gerçeğini gör,
Gör artık!
Sözün peşine düşmüş karartı içimin gecesinde
Bir şiir diyor bir hüzün, bir ölüm diyor…
Korkularını gör işte, bilmediğim sesin değil..

Bu saatte ardına düştüm! Kanayan yaralardan dirildim…
Beni sar bütün deliren kanayışların
Derman olsun aşkın derdimde.